Napis SOSW
A- A A+

Historia Ośrodka

Kategoria: Historia ośrodka Opublikowano: niedziela, 19, marzec 2017
kr1Z dniem 1 września 1958 roku, zgodnie z dekretem z dnia 23 marca 1956 roku stwierdzającym, że „dzieci uznane za niezdolne do nauki w normalnych szkołach podstawowych wypełniają obowiązek szkolny w szkołach specjalnych” został zorganizowany Dom Specjalny przy Państwowym Ośrodku Wychowawczym w Policach. Dla jego potrzeb przekazano pięć budynków przy ulicy Korczaka zajmowanych dotąd przez POW.

Na kierownika placówki powołano doświadczonego pedagoga - Włodzimierza Manika. Pracę rozpoczęto w trudnych warunkach lokalowych; pomieszczenia nie były przystosowane do potrzeb dzieci specjalnej troski - brakowało sprzętu, pomocy naukowych. Jednak inicjatywa i wysiłek młodego grona pedagogów sprawiły, że Kuratorium Okręgu Szkolnego przychyliło się do wniosku dyrektora POW i pismem z dnia 20.05.1959 roku poleciło usamodzielnić Zakład Specjalny, powołując jednocześnie dotychczasowego kierownika na stanowisko dyrektora Zakładu Wychowawczego w Policach (taką nazwę otrzymał Zakład Specjalny po usamodzielnieniu). Od tej chwili rozpoczął się dynamiczny rozwój placówki - remonty budynków, zakup sprzętu i pomocy naukowych.

Pod koniec 1958 roku zrodziła się koncepcja organizacji nowego zakładu dla dzieci kalekich. Wynikało to z konieczności zabezpieczenia opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi, które spędzając większość czasu w szpitalach i sanatoriach nie realizowały w pełni obowiązku szkolnego. Dodatkowym atutem było korzystne położenie placówki i odpowiednie warunki klimatyczne. Dlatego w lipcu 1959 roku polecono dyrektorowi Zakładu Wychowawczego - W. Manikowi - utworzenie Zakładu dla Dzieci Kalekich. Na jego potrzeby przekazano sześć kolejnych budynków z POW, które wkrótce przystosowano do potrzeb nowych wychowanków. Jesienią 1959 roku przyjęto pierwszą grupę dzieci kalekich. Zorganizowano cztery oddziały szkoły podstawowej: jedną klasę pierwszą, dwa oddziały łączone (klasa II i III, klasa IV-V) oraz jedną klasę VI.

Organizując Zakład czerpano z doświadczeń sanatoryjnych, a w szczególności z sanatorium w Świebodzinie. Wykorzystywano to, co łączyło obie placówki, ale dostrzegano też zasadnicze różnice. Dlatego główny cel Zakładu określono jako: przekazanie społeczeństwu człowieka możliwie w pełni przygotowanego do życia; człowieka, który nie będzie jego ciężarem, lecz wartościową cząstką. Realizację tego celu oparto na twórczej postawie wychowawcy-nauczyciela, pracownika służby zdrowia, na gruntownej znajomości swoistych cech rozwojowych dziecka niepełnosprawnego, na pełnym zrozumieniu jego potrzeb i możliwości, na rozpoznaniu i właściwym zorganizowaniu jego środowiska wychowawczego. Jednocześnie założono, że warunki, w jakich przebywają wychowankowie nie powinny odbiegać od tych, w jakich przebywają ludzie pełnosprawni - stąd też poza niezbędnymi udogodnieniami (podjazdy, poręcze przyścienne na klatkach schodowych) innych ułatwień nie stworzono.

Zakład doskonale się rozwijał; w roku szkolnym 1959/ 1960 szkoła podstawowa liczyła już siedem oddziałów. Uczęszczało do niej 90 uczniów, którzy w internacie zajmowali również siedem grup wychowawczych (kierownik internatu - Jan Karolak). Powstało wiele kół zainteresowań, między innymi: fotograficzne, biologiczne, hafciarskie, PCK, oraz drużyna zuchów i harcerzy (doskonale rozwijająca się, najpierw pod opieką dh. hm. M. Manik, a następnie dh. hm Z. Piekarskiej).
W styczniu 1961 roku nastąpiło połączenie dwóch odrębnych zakładów POW nr 1 oraz Państwowego Zakładu Wychowawczego dla Dzieci Kalekich w jedną placówkę - Państwowy Zakład Wychowawczy dla Dzieci Kalekich. Jednocześnie J. Karolaka powołano na stanowisko zastępcy dyrektora zakładu, a kierownictwo internatu powierzono R. Piekarskiemu, który zadbał również o teren wokół Ośrodka. Niewielu zapewne pamięta, że to właśnie za jego wstawiennictwem powstał tutaj piękny park na miarę ogrodu botanicznego (cisy, rododendrony, alpinaria i wiele innych) oraz małe ZOO, w którym przebywały: daniele, kózki karłowate, lamy, owce grzywiaste, jenoty, małpy, łabędzie, bociany, kormorany, czaple, kaczki, a nawet niedźwiedź. Niestety, po latach, ówczesne Kuratorium uznało, że utrzymanie tej menażerii jest zbyt kosztowne.

W roku 1962 przyjęto do Zakładu Gospodarstwo Pomocnicze jako bazę szkoleniową ZSZ ogrodniczej dla dzieci opóźnionych w rozwoju umysłowym. Wtedy też, po uzyskaniu zgody Kuratorium i pozytywnej opinii Związku Inwalidów, zorganizowano I klasę Zasadniczej Szkoły Zawodowej o dwóch kierunkach: hafciarsko - koronkarskim i tkactwa artystycznego. Organizację szkoły i jej program oparto na doświadczeniach jedynej tego typu placówki w Zakopanem.
W 1964 roku działała już sześciooddziałowa trzyletnia ZSZ pod kierownictwem dyrektor Marii Manik. Rok później wprowadzono zmianę kierunku - tkactwo artystyczne zastąpiono zabawkarstwem miękkim. Jednak trudności w znalezieniu zatrudnienia przez absolwentki tego kierunku wymusiły ponowną jego zmianę - na krawiectwo damskie lekkie (od roku szkolnego 1967/ 1968). Kierunek ten istnieje do dziś, a jego największa popularność przypadała na okres sprawowania funkcji dyrektora ZSZ przez Zofię Piekarską. Od pierwszych chwil istnienia Zakładu opiekę lekarską sprawował doktor medycyny Bogdan Bartecki, któremu podlegał cały oddział rehabilitacji leczniczej. Ogólną opiekę zdrowotną zapewniał lekarz Zygmunt Walkowiak wraz z czterema pielęgniarkami. I choć później zmieniali się lekarze (E. Korus, S. Żabiński, M. Zacha, A. Jędruch), wychowankowie Ośrodka stale otoczeni byli fachową opieką lekarską.

Cały czas, od momentu utworzenia placówki, czynione były również starania o zorganizowanie odpowiedniej bazy. Efektem tego było oddanie do użytku, w 1966 roku, nowo wybudowanej sali gimnastycznej z basenem, gabinetami do elektroterapii, parafiny, terapii zajęciowej i zapleczem. W trzy lata później dzięki staraniom doktora Barteckiego utworzono tzw. Izolatorium, którego głównym celem była rehabilitacja poszpitalna-pooperacyjna wychowanków Ośrodka.
Rok 1969 zapisał się w pamięci pracowników i uczniów również uroczystymi obchodami X-lecia placówki, połączonymi z nadaniem Zakładowi imienia Marii Grzegorzewskiej oraz odsłonięciem tablicy pamiątkowej i obelisku dokonanym przez prof. Janinę Doroszewską - dyrektor Instytutu Pedagogiki Specjalnej.
W XV rocznicę powstania Ośrodka Szczep Związku Harcerstwa Polskiego otrzymał sztandar ufundowany przez Komitet Rodzicielski i Handlową Spółdzielnię Inwalidów, a także został wyróżniony Krzyżem za Zasługi dla ZHP. Jednocześnie Minister Oświaty i Wychowania odznaczył Ośrodek Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

KONTAKT

Specjalny Ośrodek Szkolno Wychowawczy Nr 1
dla Dzieci Niepełnosprawnych Ruchowo
im. Marii Grzegorzewskiej w Policach
ul. Janusza Korczaka 53
72-010 Police

PARTNERZY

Logo1     Logo2